Onontkoombare Vriesbespiegelingen

1Nu de temperatuur onder de nul graden is gezakt, is de kat min of meer veranderd in de leuning van een roltrap: iedere keer als ik hem aai, word ik beloond met een klein, venijnig schokje. Bel me maar weer als je vacht niet meer statisch geladen is, kat.

Bij de standaard- uitrusting om naar buiten te gaan, hoort ook een sporttas

2Sinds twee dagen weet ik precies waar mijn huis niet geïsoleerd is: hier verschijnen ijsbloemen op de ramen, die mijn huis toch een soort romantisch ‘zwavelstokjes en doodvriezen in de sneeuw’-gevoel geven.

3Deze kou betekent heel vaak het volgende gesprek voeren: „Het is zó koud!” „Ja, het is echt zó koud!” „Het is niet te doen!” „Totaal niet!” „Ik ga kapot!” „Ik heb geen vingertoppen meer!” Dit is op een gegeven moment best vermoeiend. En dan moet je er ook nog eens in elke column over lezen.

4Toch is het nog veel vermoeiender als je tegen iemand zegt: „Het is zó koud!”, waarop diegene antwoordt: „Nou, het is nog maar een paar dagen onder de min drie graden hoor, vroeger waren we hier tenminste nog een beetje tegen bestand, nu hoor je alleen maar geklaag, weet je eigenlijk wel hoe koud het is in Oost-Europa?” Daarop wil ik namelijk alleen maar zeggen: „Ja, oké, maar heb je dus al gevoeld hoe kóúd het is?”

5Bij de standaarduitrusting om naar buiten te gaan, hoort opeens ook een sporttas – zonder betekent namelijk een restauranttafel of -stoel bezaaien met dat ene dunne wikkelvestje, dat mosgroene fleecevest, die kabeltrui, dat gebreide vest met ceintuur, die wollen sjaal, dat thermische ondertruitje, de oorwarmers en die bivakmuts.

6Ik heb op Google ‘haar’ en ‘vriezen’ ingetypt, want hoewel ik zonder moeite geloofde dat nat haar in de vrieskou kan afbreken, beschouwden vrienden dit slechts als een biologisch incorrecte roddel. De eerste zoekresultaten zijn sites die me aanraden mijn eitjes te laten invriezen, maar daarna kom ik op kapper- en vraagsites die me het volgende vertellen: haar zelf kan niet bevriezen, maar als je haar nog nat is of als je er mousse in hebt gesmeerd, kan het laagje vocht om het haar heen wél bevriezen, waarna de mogelijkheid bestaat dat er kleine stukjes afbreken. Een bivakmuts is dus inderdaad a girls best friend.

7Steeds als er iets gezegd wordt over de kans dat de rayonhoofden bij elkaar zullen gaan komen, krijg ik een soort Lord of the Rings-visioen: te midden van een ijzig sneeuwlandschap staat een aantal mannen in een kring, ieder gehuld in een ander soort majestueus wapperende mantel, die om beurten plechtig spreken: „In Bolsward is het ijs… slechts een schrale zes centimeter. Maar Bolsward heeft trouw gezworen aan de Tocht: wij zullen de benodigde transplantatie direct beginnen.”

8En deze kou brengt uiteraard ook voordelen: water uit de kraan smaakt opeens alsof het uit zo’n borrelende blauwe waterkoeler komt – geeft toch cachet aan je tandenpoetssessie.